خاطرات سرزمين سبز

2007-10-06T17:00:00.000Z

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را از نگاهش مي توان خواند. اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد. دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم. سکوت پر، بهتر از فرياد تو خاليست! دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد، بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد! بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم، همه مي فهميدند. بزرگ شده ايم، درد دل را به صد زبان به هر که مي گوييم ... هيچ كس نمي فهمد.

سنگدلا ، چرا دگر جور و جفا نمي كني؟

جور و جفا بكن اگر مهر و وفا نمي كني

زخم دگر بزن به دل ، مرهم اگر نمي نهي

درد دگر بده اگــر ، خســـته دوا نمي كني

عهد هر آنچه مي كني ، وعده به هر كه مي دهي

عهد ز يــاد مي بري ، وعده وفـــا نمي كني

تير غمم زدي به جان ، تا كه به خون نشاني ام

هرچه كني بكن بــتا ؛ زآنكه خــطا نمي كني

مناجات شعبانیه

2007-08-23T21:28:00.000Z

يادمه پارسال قبل از اينکه از ايران خارج بشم، باورم نمي شد که بیام اينجا، حساب روزهای تقويم شمسی و البته قمری از دستم در بیاد و چون می خواستم همه چی عادی جلوه کنه -انگار میرم شهرستان- ساکم رو روز آخر بستم و خلاصه اینکه تقویم ایرانی یادم رفت با خودم بیارم... . رو وب هم کلی شخم زدم و جایی که هر سه رو با هم داشته باشه و مهمتر اینکه اعیاد و وفاتهای ائمه رو هم توش نوشته باشه، ساده باشه و مفت ؛) و با یک کلیک بیاد، پیدا نکردم!!! این دفعه هم که رفته بودم ايران، کلی خرت و پرت که بايد میاوردم که هیچی، یه سری از چیزایی که موقع ورود به ایران تو ساکم بود را هم جا گذاشتم! ...

خلاصه تازه دارم می فهمم که نقش مدیا، در باورهای مذهبی و اعتقادی به چه شکله! و خداييش، اون کسي می تونه ادعا کنه که مهر ائمه تو دلشه، که تو یه چنين موقعیتی بتونه، همون حس و حال ایران یا مشابهش رو داشته باشه!

امروز، اینجا، ده روز از ماه شعبان می گذره... از همون روزهای اول دارم تلاش می فکنم ویدئويي که می بینین رو، تو یوتیوب آپلود کنم. پروفایلم رو هم Director کردم، ولی بازم به زمانش گیر می ده. خلاصه مجبور شدم به ویدئو گوگل بسنده کنم... .

این مناجات شعبانیه، گذشته از اهمیتی که تو این ماه داره، و دقيقاً همین ويدئو، خاطرات کهنه زيادی رو برام داره و هر بار که می بینمش، همه برام تداعی ميشن. دیگه نمي دونم اسمشون رو بايد «حاجات» گذاشت يا «بهره برداری از دعا و مناجات» !

ولی از من و خاطراتم که بگذريم، نواي اين ويدئو، در کنار تصاوير مناسبی که انتخاب شدن، حال و هوای دیگه ای داره و فکر کنم بيننده رو مدتي به تفکر وا داره! راستي زيرنويس انگلیسي هم داره... .

نیمه شعبان داره نزدیک ميشه و پیشاپیش تبريک عرض مي کنم... اونايي که High Speed Connection با خدا دارن، یه چند تا Packet هم از عوض من بفرستن! جای دوری نميره... اين مودم نفتی من دیگه قديمي شده و اينجا هم که تو اروپا همه چي برقیه! خلاضه التمس دعا داريم...

يکي نيست بگه آخه چرا بهونه مياری! خوب راستشو بگو ديگه! آره آقا من پس فردا دارم ميرم اسپانیا برای کنفرانس. کلی هم الان جو گير شدم و تو نخ اینم که یه جوری کنفرانس رو بپیچونم، برم Bullfight ببینم.

Peter and Brian in Ireland

2007-08-19T23:50:00.000Z

مدتها بود که می خواستم این کارتون رو آپلود کنم، اما فرصت نمي شد. اولين بار وقتي که دیدمش، جدای از موضوع قصه ای که کارتون دنبال می کنه، به نکات بسيار ظريفي که از فرهنگ و زندگي Irish در این کارتون به صورت طنز اشاره شده، کلی خندیدم. و مطمئن هستم کلی نکته دیگه هم توش نهفته است که من شناختی نسبت بهش ندارم و به قول بعضی از افرادی که برای این ویدئو کامنت گذاشتن، بعضي هاش شاید غلط هم باشه!!!

اما در کل اين Irish ها با تعاریفی که از دوستان ساکن در ساير کشورها شنیدم، حتم دارم در اروپای مدرن جزو شکسته نفس ترين ها هستنذ. البته جای تعجب هم نداره! تو ايران خودمون هم وقتي از شهر بزرگی مثل تهران، به شهرهايي میریم که هنوز بافت سنتی و مذهبی خودشون رو حفظ کردن، اين موضوع به وضوح مشهوده!

!پهلوون

2007-06-11T11:12:00.000Z

خیابان Patrick Street، خیابان مرکزی Cork به حساب میاد و روزهای شنبه خیلی شلوغ میشه! مردم خریدهاشونو شنبه انجام میدن و یکشنبه ها به دنبال استراحت و تفریح! ازدحام شهر در روزهای شنبه فرصت خوبی رو برای افراد با استعدادهای مختلف بوجود میاره تا هم مردم رو سرگرم کنن و هم یه پولی به جیب بزنن! حالا فکرشو بکنين از ایران بلند شی بیای خارج به هوای فرنگ و تو اولین شنبه، با این صحنه مواجه بشی:

از دور ازدحام مردم رو دیدم که حلقه بزرگی تشکیل داده بودن و از اون فاصله یه اره برقی بزرگ و روشن رو می دیدم که به بالا پرتاب میشد و بعد وسط حلقه مردم پایین میومد. تا من برسم این بخش از برنامه تموم شده بود و مردم داشتن تشویق می کردن. بعد صدای خشنی از بلندگو به گوش رسید. با انگلیسی اون روزها تونستم بفهمم که انگار یکی اون وسط داره رجز می خونه. وقتی از لابلای مردم تو رفتم... بله ... پهلوون بود. یاد پهلوونای خیابونی ایران افتادم که برای پاره کردن زنجیر کلی رجز می خوندن و با "یا علی" و "یا اباالفضل" گفتن ها زنجیر رو پاره می کردن. خوب البته اینجا قضیه فرق داشت. یه میکروفون مینیاتوری کوچیک جلوی دهن یه پهلوون که همچین بگی نگی با کلاس هم بود، قرار داشت تا خیلی به هنجره اش فشار نیاد! و "یا علی" و "یا اباالفضل" هم نمی گفت.

برنامه بعدی خوابیدن روی میخ بود و پهلوونه دنبال یه داوطلب می گشت. دختر خانم بخت برگشته ای داوطلب شد که بعد از دراز کشیدن ایشون روی میخ ها، بره رو شکم ایشون و نمایش رو تکمیل کنه. بیچاره اگر می دونست که موقع بالا رفتن، پهلوونه چقدر سر به سرش میزاره که مواظب باشه پای راستشو کجا میزاره و مضحکه مردم میشه، هیچ وقت این کار رو نمی کرد.

برای اولین برخورد با Patrick Street و فضای شهر تجربه جالبی بود. بعدها ماجراهای جالبی تو این خیابون دیدم که خواهم نوشت.

!!! دانشم

2007-06-03T22:26:00.000Z

هرگاه برسد انسان را رنجی بخواند ما را

پس زمانی که به او نعمتی ازخودمان بدهيم

گويد جز اين نيست که داده شد به خاطر دانشم

بلکه آن آزمايشی ست و بيشترشان نمی دانند

آيه ۴۹ سوره زمر

قسمت آخر Galway اردوی

2007-05-19T22:36:00.001Z

برنامه روز دوم بازديد از جزاير Aran Islands بود. اين جزاير، سه جزيره بزرگي هستند که در غرب ايرلند و در نزديکي شهر Galway قرار گرفته اند.

حدود ساعت 10 صبح بود که سوار کشتي کوچکی شديم و نيم ساعتي کشید که به بزرگترين جزيره برسيم. از دلايلی که اين جزاير برای توريست ها شهرت جهاني پيدا کرده اند، طبيعت زيبا و صخره های عظيم الجثه و البته فرهنگ و آداب مردم آنهاست. جمعيت اين جزيره ها در کل کمتر از 1000 نفره، اما Credit Card اونجا هم کار مي کرد! زبان ايرلندي (Irish) که یه زبان وحشتناک و عجيیب و غريبه، ظاهراً در بين مردم اين جزيره هنوز اصالت خودشو حفظ کرده! با اينکه يک کانال تلويزيوني در ايرلند، برنامه به زبان Irish پخش مي کنه، اما به گفته استاد (پروفسور کندی) کمتر از 20 درصد ايرلندي ها اين زبان رو به کار مي برند که اکثراً ميانسال و سالمند هستند. اين ويدیوی تبلیغاتی یک تور کامل تو این جزیره هاست که به خوبی همه چیز رو به تصویر کشیده!

اولين بارم بود که مسير زيادی رو تو کشتي بودم و تکونهايي که داشت، ديگه داشت، متحولم مي کرد که شکر خدا رسيديم. البته گلاب به روتون يکي از هم اتاقي هاي آمريکايي! همين که پياده شديم متحول شد و برای من اين جالب بود که بقيه توجهي نداشتن. حالا اگه ايران بود، اونقدر ملت دور مصدوم جمع مي شدن که بيچاره تحول یادش مي رفت. اما خوب من مدل خودمونو بيشتر مي پسندم!

بعد از یه خريد کوتاه غذایی بايد سوار وَنهايي مي شديم که مقصدشون بخشي از جزيره بود که بلندترين نقطه اون به حساب ميومد. در مدتی که تو ماشین بوديم راننده شجره نامه جزیره و مشخصاتش رو کاملاً تشریح می کرد و هر جا که لازم بود ترمز می کرد و توضیح می داد و عک س می گرفتیم. یکی از صحنه های جالبی که برای اولین بار در عمرم باهاش مواجه شدم، فک های کنار ساحل بودند. اصلاً کسی حواسش به اونا نبود. یه جا بود که راننده یه نیش ترمز همراه با چند تا بوق زد و گفت حالا لب ساحل رو نگاه کنین و عکس بگیرین. صدای بوق ماشین باعث می شد که یه تکونی به خودشون بدن و رویت بشن. اونجا بود که فهمیدم با اینکه دوربین High Zoom شاید یه بار تو زندگی به درد آدم بخوره، اما همون یه بار هم مي ارزه!

تو یکی دیگه از توقف ها، قبرستون جزيره رو ديدیم که اون هم در نوع خودش بی نظیر بود.

جزيره به اين کوچیکي اگه درست یادم باشه، سه تا کليسا داشت که نشون ميده چقدر اين Irish ها مذهبی بودند.

در انتهای مسیر بعد از پیاده شدن از ماشین، یه نيم ساعت پياده روی هم تا بلندترین نقطه جزیره داشتیم که از مسير مارپيچ تعيين شده به سمت قله بود.

از اینجا به بعد دیگه باید ورودیه مي دادیم و یه بليط دو یورويي می گرفتیم. همون جا بود که یه نیمچه موزه مانندی راه انداخته بودن و یه سری نقشه و عکس و تاریخچه از جزیره به نمایش گذاشته شده بود که در بین عکس ها این یکی به خوبی نشون می داد که داریم کجا میریم.

مسیر شیب دار باریک و مارپیچی شکل، به سمت قله ای هدایت می شد که یک دفعه مثل صحنه هایی که تو کارتون ها می بینیم، به صورت وسیعی جلو روی آدم باز می شد و پشت اون اقیانوس قرار داشت. در واقع قله، بزرگترین صخره جزیره به حساب میومد.

در ابتدای مسير پیاده روی، سه تا پسربچه تخس Irish که قیافشون تابلو هم بود که بچه ایرلندی اصیل هستن، داشتن گوشه جاده یه برنامه واقعاً جالب موسیقی محلی ایرلندی همراه با رقص رو اجرا می کردن که انصافاً نسبت به سنی که داشتن، فوق العاده بود، و خب اونا هم به سهم خودشون از صنعت گردشگری، پول خوبی گیرشون میومد. ما رو که دیدن، انرژی گرفتن و یه برنامه دیدنی اجرا کردن که گوشه هایی از اون رو تو این ویدیو ها (1و2) میشه دید. (تو ویدیو دوم دو تا از بچه های گروه سعی می کنن که باهاشون همکاری کنن، اما کم میارن. این خارجی ها رو هم بعضاً جو میگیره!)

گاو های چاق و چله ای که همگی تو گوش هاشون پلاک های زرد رنگی وجود داشت، نظرم رو خیلی جلب کرده بودن! این Irish ها حیوانات شون هم در سطح بالای رفاه زندگی هستن!

این یکی هم بهتره بگم بدون شرحه! نمونش رو تو یه سفر کوتاه دیگه ای تو ژانویه دیده بودم که هر دوی اونا منو یاد تابلوهای "کربلا هزار و ... کیلومتر" مینداخت که تو بعضی از جاده های خودمون می بینیم. (رو تابلو عکس اولی نوشته : New York , Tokyo , Milan و بعدش یه نفر با ماژیک زیرش نوشته Bari ! که تابلو هست ایتالیایی بوده!)

اگه درست يادم باشه ارتفاع نهايي 400 و اندي متر بود! و از اونجا ديگه فقط بايد نظاره گر صخره ها و اقيانوس مي شدیم. بسیار زیبا و پر انرژی بود و اعصابم از این خرد شده بود که نیم ساعتی بیشتر وقت نبود که اون بالا باشیم.

تو دلم می گفتم کاش با Kasalumountain اینجا بودیم و با هم "ای ایران" ... نه ببخشید "ای ایرلند" می خوندیم. البته یه سری از این خارجی ها یا خیلی از این صحنه ها دیدن و یا اینکه در این زمینه ها احساسی ندارند و خیلی بی تفاوت ازش می گذشتن! شاید هم منو جو گرفته بود ؛)

یه تصادف جالب دیگه هم، زیبایی انعکاس نور طلایی خورشید رو سطح اقیانوس همراه با صدای خروشان برخورد امواج به صخره ها رو دو چندان می کرد و اون، رنگین کمان کامل و زیبایی بود که گوشه آسمون آبی نقش بست!

خیلی طول نکشید و آروم آروم سرازير شدیم به سمت ماشین ها. در جایی که باید منتظر ماشین ها می شدیم، از مغازه کوچیک و نقلی پیرزن شادابی دیدن کردیم که مشغول لباس بافتن بود. بافتنی از صنایع دستی و پر رونق ایرلنده که تقریباً همه جای این کشور رواج داره. شاید یک دلیلش پشم گوسفند بسیار مرغوبی باشه که اینا دارن. من که تا قبل از اینکه اینجا بیام، از جغرافیا، استرالیا رو به عنوان کشور گوسفند ها می شناختم. اما این ایرلنده که حتی نشان ملی اون، به شکل گوسفند طراحی شده! نقشه های بسیار متنوعی که روی بافتنی ها زده می شن، مفاهیم بسیار متنوعی دارن که قیمت بافتنی رو تعیین می کنن. سعی می کنم در آینده یک پست کامل برای این مبحث بنویسم. در اینجا به تعدادی عکس که از یکي از مغازه های توریستي پایین جزیره گرفته شدن، بسنده می کنم.

در بخش دیگه ای از مسیر بازگشت، از ساحل زیبایی عکس گرفتیم که این فانوس دریاییش جالب توجه بود.

شب، خسته و کوفته به ویلاها برگشتيم و باز هم از همون پارتی های شب گذشته در جریان بود. من هم باتری دوربین تموم کرده بودم و دمق بودم. البته روز سوم، فقط از شهر Galway دیدن کردیم که موفق شدم با نویسنده بزرگ ایرلندی، اسکار وایلد دیدن کنم و این عکس یادگاری رو يکي از دوستان برام گرفت. خونه که رسیدم، متوجه شدم که اگه باتری هم تموم نمی شد، از حافظه 1 گیگ، چیز زیادی نمونده بود!

در جریان سفر یه شوخی ایرانی هم با در غیاب آقای راننده انجام دادیم که این آمریکایی ها کفشون بریده بود و بعدِ من، اونا هم جرات پیدا کردن و یکی یکی عکس یادگاری گرفتن!

قسمت سوم Galway اردوی

2007-04-18T00:48:00.000Z

ساعت شش بعد از ظهر روز اول نزديک غروب بود که به ویلاهای کنار ساحل رسیدیم. یک دسته ویلا کنار همدیگه.

قبلش کنار غار بود که اعلام کردن باید به گروههای شش نفری تقسیم شیم. البته خب قبل از سفر تمام جزئيات رو وبسايت اومده بود. از اينکه هر ویلا سه تا اتاق دو نفری داره و نوع اتاقها ... گرفته تا دستمال توی دستشویی و غیره! بیچاره ها اگه چیزی از قلم بیفته سی پی یوشون هنگ می کنه! خلاصه ما هم غصه برمون داشته بود (افعال نیمه معکوس!) که حالا این پنج نفر هم اتاقی هامون چی از آب در میان. اما خب از در گفتگوي تمدن ها در اومديم و برای اينکه ثابت کنيم اورانيوم رو برای مصارف صلح آميز مي خواهيم، با پنج بنده خدواند، از کشور استکبار جهاني، هم خانه شديم. ترکيب خوبي بود. فقط توازن نداشت! کاريش نمي شد کرد. نسبت به سایر افراد حاضر در اين سفر، همچين بگي نگي بچه مثبت بودن.

قرار بود بعد از استراحت و شام، همه ساعت نه در ویلای مرکزی جهت دور هم بودن (Party) جمع شن. حالا اینکه پارتی در ایرلند چه مفهومي داره، کاملاً واضحه! اما اگه کسی هم شک داشت، عصر اون روز که قبل از اومدن به ویلاها بردنمون خرید برای شام و ... از تعداد بطری های خریداری شده توسط هر فرد، شکش برطرف مي شد. البته اعتراف کنم که به جز Rob و Ken (مسئولين اردو) و البته آقاي راننده، ديگه Irish یی همرامون نبود. اما امان از دست اين ايتاليايي ها!

ساعت نه به همراه اين آمريکايي ها رفتيم ببینيم در ويلاي مرکزي چه ميگذره! ما هم به پیشنهاد هم اتاقی ها قبل رفتن یه ليوان ويسکی حلال (آب) دستمون گرفتيم که نگن اين چرا چيزي نمي خوره! و رفتيم. خب بساط طرب و عيش و نوش به راه بود. یه گوشه یه ميز بزرگ بود که ده نفری بطری به دست، دورش جمع بودن و ورق بازی مي کردن. از دور که نگاشون مي کردم، اون بازی قديمي هواپيما تو آتاری یادم مي افتاد که هر سی ثانیه یه بار باید بنزين مي زدی و به قول بچه های امروزی خونتو پر مي کردی. اینا هم هر دو سه تا حرکت یه قلپ مي زدن. خلاصه... با خودم گفتم: ها! بالاخره یه سرگرمی نیمه سالم پیدا شد. بريم بينيم به درد ما مي خوره یا نه. ببينم اينا حکم بلدن پوزشونو بزنم؟! ... نزديک که شدم، ديدم نه یه بازی جدیده! خب یاد مي گيريم. اما!!! ... عجب بازیی بود. من که اونقدر که فهميدم هر کي که مي سوزه، یه قلپ مي زنه، از طرف ميزه دور شدم که یه دفعه تعارف نزنن ما رو بزارن تو رو درواسی! ...

خلاصه خيلي دوام نياورديم و همگی برگشتيم ويلاي خودمون و مشغول به اختلاط شديم. اين هم خونه ای هامون خيلي حرف مي زدند. البته برای Listening خوب بود، اما واقعاً اون شب، زمین و زمان رو بهم دوختن. من که خسته بودم، ساعت 1 شب گرفتم خوابيدم و نفهميدم اونا کی خوابيدن. تفاوتهاي فرهنگي بين اروپا و آمريکا، لابلای حرفهاشون کاملاً ديده مي شد. تازه سه تاشون اهل اُهايو بودن و اين Rob و Ken بعضي وقتها برای اينکه اذيتشون کنن، بهشون Farmers مي گفتن!

از نکات جالب روز اول برام این بود که تو Tesco (همون رفاه خودمون) وقتي داشتيم مقدمات شام رو فراهم مي ديديم، اين آمريکاييها به خاطر من سه تا از پيتزا ها رو Vegeterian گرفتن و اصلاً غُر نزدن که گوشت حلال چيه و ... . البته يکي شون که رشته اش English & Religious… بود، اون شب کلي راجع به فلسفه حجاب باهام بحث کرد! یکی ديگشون که Archeology مي خوند، کلی سعي کرد که اسمم رو به فارسی بنويسه و آخرش نوشت: "صید" ! مي گفت یه درس عربی تو واحد هاشون داشتن که فقط در حد خوندن و نوشتن بدون درک مطلب بهشون یاد دادن!

یه چند تا عکس دیگه از درون و برون این ویلاها اینجا گذاشتم.

نوروز مبارک باد

2007-03-24T02:34:00.000Z

چند روزیه که ميگن بهار اومده! اولين بهاريه که نمي تونم اومدنشو احساس کنم. شايد دليلش اين باشه که اينجا هميشه سبزه. تنها تحولي که در محيط اطرافم ديدم، شکوفه زدن چهار درخت نزديک دانشکده بود. اما حدود يک ماه پيش!!! شايد هم بيشتر! عکس زيبايي از اونها که شاهکار دوربين جديدمه براتون گذاشتم. (حتماً اگه قصده خريد دوربين High Zoom دوربين Nikon Coolpix S10 رو فراموش نکنين)

ساعت نه شب، سه ساعت به تحويل مونده بود که تصميم گرفتيم یه مجلس سه نفری داشته باشيم. تازه قبلش بايد مي رفتيم خونه و شام مي خورديم و نماز مي زديم. خلاصه سه ربع مونده به تحويل جمع شديم و سفره هفت سيني چيديم به ياد موندني! راديو سراسری ايران که شلوغ بود و کانکت نمي شد. به ناچار مجبور شديم به خزعولات بي بي سي بسنده کنيم. اونم تو اولين لحظات سال!

سفره زير سفره وحيدجان (وضعيت تاهل: +) در ليسبون پرتغال!

اين هم سفره شهاب عزيز (وضعيت تاهل: توضيح کافي در شکل آمده است) به همراه عزيز دوردونشه.

و در نهايت سفره ما (من+کاوه+محمد) (وضعيت تاهل: سبک نوشتاري داره داد مي زنه ديگه)

اين وضعيت تاهل سکه ايه که دو رو داره و جالبه که اکثر آدمها اونورشو آرزو مي کنن و همه تقصير ها رو گردن اينورش ميندازن!

يکي نيست بگه آخه تنبل! وضعيت تاهل چه گناهي کرده؟ حسشو نداري، ميندازی گردن اون! شده استکبار جهاني. همه کاسه کوزه ها بايد گردن اون بشکنه!

سال نو همگي مبارک باشه! ان شا الله که سالي پر از خير و موفقيت و تندرستي پيش رو داشته باشين.

قسمت دوم Galway اردوی

2007-03-15T01:11:00.000Z

پس از برنامه نسبتاً سريع صخره های Cliffs of Moher، بازديد از غار Aillwee را در برنامه داشتيم. اين غار تقريباً ميشه گفت که مشهورترين غار ايرلند به حساب میاد و طبق اين چيزي که اينجا نوشته در عرض 15 سال اول پس از کشف غار يک ميليون بازديد کننده داشته! کاش ما هم از اين آمار ها براي عليصدر داشتيم!

دهانه غار مثل غارهاي توريستي خودمون تو ايران تبديل به بازار صنايع دستي و سوغاتي هاي ايرلند شده بود. تصميم داشتم یه پست جدا برای صنايع دستی ایرلند بزارم، اما خب ديدم نمیشه از اين سفرنامه حذفش کرد.

عروسکهايي که مي بينين تمام نقاط توريستي ايرلند دیده میشن و بخش عمده ای از اونا انواع مختلف گوسفند هستن. گوسفند علامت رسمي کشور ايرلنده و الحق و الانصاف گوسفندهايي که اینا دارن هیچ جای دنیا لنگشو نمي تونين پيدا کنين. فقط همين جا کوتاه بگم که يکي از دلایلی که گوسفند های ايرلند جزو خوشبخت ترين موجودات کره زمين هستن، اينه که حتی یه دونه گرگ هم نمیشه تو این جزیره پیدا کرد!

نورپردازی های داخل غار به نحوي بود که توسط راهنما کنترل و روشن و خاموش مي شد و اين امر به جذابیت های غار افزوده بود. نکته جالب ديگه وجود آبشار زيبايي داخل غار بود که یه دوربين SLR مي خواست تا مي شد عکسشو گرفت.

حالا خيلي هم تو سر غار بيچاره نزنيم. ظاهراً خيلي قديميه! از حرفهای راهنما اونقدر يادمه که غار در سال 1944 توسط چوپاني کشف مي شه که دنبال سگش بوده و سگه هم دنباله یه خرگوشه! و خلاصه از اونجا سر در ميارن. اما کشف غار یه چهل سالی تو سینه چوپانه مي مونه و در سال 1973 تازه وجود چنين غاری علنی ميشه. عجب سعه صدری داشته چوپانه! (اين لغت "سعه صدر" یه زموني تو ديکته جماعتي رو زمين گير مي کرد!)

اما یادمه که تو ايران همون غار عليصدر یا غار هاي ديگه اي که با بچه های گروه کوه صعود یا سقوط! داشتيم، حال و هواي جمع به گونه ديگري بود و کمترين صدايي که مي شد شنيد، صداي کلاغ (غار یا قار با لحن تعجبي) بود. اين بیچاره ها مثل بچه آدم سرشونو انداخته بودن پایینو و عکس مي گرفتن. گهگاهي يکي دو تا از ايتاليايي ها صدای صوتشونو امتحان مي کردن!

عکس های زيبایی از داخل غار رو اينجا گذاشتم (1و 2 و 3). همين جا از دوستاني که خط پر سرعت ندارن برای حجم زياد عکسها عذرخواهی کنم. تبديل کردن عکسها به فرمت کم حجم واقعاً وقت زيادی می گیره.

و اينم عکس دسته جمعی از بچه ها بيرون غار!

قسمت اول Galway اردوی

2007-02-24T01:43:00.000Z

روزي که برای ثبت نام نهايي اردو و پرداخت پول مي خواستم پیش Rob و Ken (مسئولين اردو) برم، استرس داشتم و بارون هم میومد، مي خواستم بپیچونم! خب اردوی دانشجويي در خارج از کشور و دانشجويان International اونم با اين وضع زبان من عامل اصلي اين تفکر بود. هر جوری شده بود خلاصه در اين اردوي سه روزه به مبلغ 70 یورو ثبت نام کرديم و رفتيم. واقعاً جاي تک تک شما دوستان و عزيزانم خالي بود. فکر کنم جا داشته باشه یه چند قسمتي رو به اين سفر و وقايع قابل نوشتن (غير بشر دوستانه) اون براتون بنويسم.

مقصد اين سفر دانشجويي 50 نفره، شهر Galway در غرب ايرلند بود که توسط International Student Society که همون شوراي صنفي خودمون ميشه (البته برای دانشجوهای International) ترتيب داده شده بود.

اتوبوسهای مسافرتي اينا با اينکه صندلی های بيشتری از مال ما تو ايران داره اما در کل راحت هستند. دانشجويان همه International و از کشورهاي مختلف بودند. ايتاليا، آمريکا، فرانسه، اوکراين، جمهوري چک و ... و البته یه دونه چشم بادومي هم توشون بود. (من تمام شرق آسیايي ها رو با اين علامت ميشناسم) جمعيت ايتاليايي ها بيشتر بود و فکر کنم اگه آلماني داشتيم حتماً با هم دعواشون مي شد. اين آلمانی ها (نه همشون) خيلي دوست دارند آروم، ساکت منظم و با کلاس سر جاشون بشينن و بر عکس ايتاليايي ها (مثل خودمون) همون اول رفتن و آخر اتوبوس رو مال خود کردن! من هم دلم مي خواست که بهشون بپيوندم، اما خب یکم قيافشون خلاف مي زد و ما هم که تازه وارد، ترسيدم شوخي شهرستاني بکنن! اما در کل اصلاً نميشه اون جو گرم و با صفاي اتوبوس اردوهای پلي تکنيک رو اينجا ديد. همه مشغول اختلاط و مخ زدن بودن و خبري از ساز و دهل و نوار آقاي راننده نبود. تنها به همت اون دو تا Irish مسئولين اردو بود که یه جاهايي از مسير صداي موسيقي سنتي اين Irish ها رو مشد شنيد...

بازديد از صخره های Cliffs of Moher نزديک شهر Galway در برنامه ظهر روز اول قرار داشت. بسيار زيبا و به ياد ماندنی بود! خيره شدن در افق آبي آسمان و اقيانوس اطلس بر بالای اين صخره های عظيم الجثه حال و هوای هر بيننده ای را متحول مي کرد. امواج عظيمي که به شدت هر چه تمامتر به صخره ها مي تاختند، صحنه های آخر فيلم پاپيون را در ذهنم زنده مي کردند!

اين صخره ها جزو مناطق توريستي و منحصر به فرد ايرلند محسوب مي شوند که سالانه گردشگران زيادی به خصوص در ايام تابستان برای ديدن اين طبيعت بکر عازم اين کشور مي شوند.

بقيه عکسهاي اين بخش و دو ويديوي (1 و 2) کوتاه!

دنباله سفرنامه در قسمت بعدي!

پفک به یاد ماندنی

2007-02-10T02:02:00.000Z

عصر یه روز کاری، ديدم کاوه اومد بغل دستم، دست کرد تو جيبشو يه پفک در آورد. واي خدايا! تو اون لحظه که گرسنه هم بودم، هيچي مثل چيپس يا پفک نمي چسبيد. گفتم زود باش بازش کن! همزمان دست برديم که برداريم و اولي به کاوه رسيد. همين که مي خواستم دستم رو ببرم سمت دهنم، ديدم قيافه کاوه عوض شد و گفت نخور! آخه چرا؟! يه نگاهي انداخت رو پاکتش... فکر مي کنين چي بود؟!!! پفک با طعم گوشت خوک!

واي خدا! ديگه اين مدلي شو نديده بوديم. عجب ضد حالي بود! خيلي حال داد!!! اونقدر بهت زده شده بودم که اصلاً گشنگي يادم رفت. کاوه خودش هم اولين بار بود به جنين موردی بر مي خورد و موقع خريد اصلاً نفهميده بود. خوبه که لااقل قبلاً تجربه خوردن گوشت خوک داشت و سريع شناسايي کرد. در غير اين صورت اگه بعد از خوردن مي فهميدم ... اگه پاکتش رو نشونم نمي داد و بيست سوالي که سهله، صد سوالي هم مطرح مي کرد، باز هم نمي تونستم پيدا کنم. جالب اينجاست که صبحانه ايرلندي که خيلي ها اينجا تعريفش رو مي کنن و فکر کنم غذاي سنتي بايد باشه، يکي از موادش سوسيس خوکه!

حالا اگه بحث شرعي رو هم توجهي بهش نکنيم، واقعاً تصوري که از خوک در نگاه اول تو ذهنمون ايجاد مي شه، مظهر کثيفيه و واقعاً حتي يک درصد تمايل برای خوردن گوشت اين مخلوق خدا در وجود من که ديده نميشه. شما رو نمي دونم!

یه نگاهي به نوشته کوچيک اين زير بايد مي انداخت!

دلبستگی

2007-01-31T11:33:00.000Z

يادم مياد که کلاس سوم ابتدايي بودم، يه خودنويس با سر پاندايي شکل داشتم. يه بار يکي از بچه ها از کيفم بلندش کرده بود و من هم به هواي اينکه گم شده، اونقدر عصرش گريه کردم که آخر با مادرم اومديم مدرسه و باباي مدرسه رو مجبور کرديم که در رو برامون باز کنه تا بريم کلاس رو بگرديم! بعدش از بس اون چند روز افسرده بودم که خود سارق دلش برام سوخت و آورد پسش داد!!! خلاصه خدا وقتي داشته قلب هاي سنگي مي زده نمي دونم من تو صف کجا بودم! شايد هم يک دليلش اين مي تونه باشه که خيلي چيزهاي با ارزش و بي ارزش رو يادگاري نگه مي دارم. از لباس ها و کفش هاي يکي دو سالگيم گرفته تا دندون شيري هاي افتاده، دفتر مشقهاي کلاس اوليه و دفتر ديکته هاي کل دوره ابتدايي و خلاصه خيلي موارد ديگه! همون خودنويس رو با خودم اينجا هم آوردمش و خيلي برام ارزش داره، چرا که بخش عمده ای از خوشنويسيم رو مديون اون هستم! در هر حال اين حس دلبستگي تا حالا که دردسرساز شده برامون! تا ببينيم بعدها چه پيش آيد.

در مدت سه ماه گذشته از خريد دوچرخه ام، فکر کنم سه يا چهار بار شد که به اين LandLady ساختمون گفتم بابا اين کارت من در پارکينگ دوچرخه رو باز نمي کنه! اينو درستش کن و هر بار يه بهونه اي آورد و پشت گوش انداخت. من هم مجبور مي شدم دوچرخه نازنينم رو کنار در ورودي زير پله ها پارک کنم و فقط يه قفل به چرخش ببندم. شب هاي شنبه که مي رسيد همش نگران اين بودم که اين جماعت مست در رو باز بذارن يه بلايي سر اين عزيز دل ما بياد. دلم به دوربين هاي مدار بسته ساختمون گرم بود که مثل آلکاتراز داخل آسانسور هم هستش!

خلاصه صبح شنبه وقتي رسيدم پايين و ديدم نيستش، انگار ... . دوست داشتم بلند داد بزنم: Josephine (اسم اين دختره) ... . شنبه و يکشنبه هم که ايشان در تعطيلي به سر مي برند و Weekend شان نبايد Disturb شود. دوشنبه که تشريف آوردند قرار شد فيلم ها رو ببينند. سه شنبه مطلع شديم که فيلم هاي پارکينگ رو مرور کردن. خدا IQ اين Irish ها رو زياد کنه. ديروز تازه گفتيم که بابا فلان ساعت، فلان روز، فلان جا! و امروز... . مي دونم که رفته و برگشتني نيست.

رفتي و رفتن تو آتش نهاد بر دل

از کاروان چه ماند جز آتشي به منزل

تازه باهاش خو گرفته بودم. وقتي باهاش تو خيابون از دوچرخه هاي صد يورويي سبقت مي گرفتم چه حالي مي داد. بيست و يکي دنده داشت. وا اسفا ... . حالا ديگه حس کلاس رفتن و خريد هم ندارم. حالا دويست و پنجاه يورو به کنار، آخه جواب اين دلم رو چي بدم.

براي شادي روح آن مرحومه و تسلي خاطر اين بازمانده ناکام يک صلواتي ختم نماييم.

2007-01-29T00:44:00.000Z

امروز در اين سرزمين عاشوراست. طی دو روز گذشته اولين اتفاق ناگوار و شايد يکي از تلخ ترين خاطراتم در ايرلند را تجربه کردم و باز هم دلبستگي، يار دردسرساز هميشگي، گريبانگيرم شد. دل گرفته است و احساس غربت بار ديگر پشت در خانه آن منتظر! ديشب وقتي زيارت عاشورا را زمزمه مي کردم، با خود فکر مي کردم که آيا جز من بني آدمی در اين جزيره وجود دارد که اين جملات را تکرار کند؟!!! ....

خدايا! روزی خواهد رسيد که من هم بتوانم اينجا را از نزديک حس کنم؟

السلام علي الحسين

و علی علی بن الحسين

و علی اولاد الحسين

و علی اصحاب الحسين

پروردگارا! توفيق اين ده که بتوانيم فلسفه قيام حضرت سيدالشهداء را در قرن حاضر حس کنيم! و سرلوحه راستاي زندگي مان قرار دهيم!

شايد چون زبان مادری ام ترکي است، بيان آنچه که خواهم گفت، منطقي نباشد. اما اسناد و شواهد زيادی وجود دارد که بيان مي کند اندوه و سوز عزاداری حضرت اباعبدالله در ميان مردم آذربايجان زبانزد عام و خاص شيعيان است. حتي شيعيان عراق هم به اين امر معترف شده اند. در هر حال، برای اين ايام محدود فايل های صوتيي به همراه آورده بودم که دو نمونه (1 و 2) را برايتان مي گذارم. با اينکه به زبان ترکيست، اما شايد نواي بخشي از آنها در کنار عکس بالا دلنشين باشد. مداح اين فايلهاي صوتي همان کسي است که عصر هر جمعه شبکه تهران نوای "اي قلم " به زبان ترکي را با صداي ايشان پخش مي کند.

التماس دعا!

Genpets!!!

2007-01-25T01:27:00.000Z

بعد از اينکه اميد جان فهميدند ما علاقه مند بوديم برای سرگرمي، ادعاي مالکيت اون گربه پست قبلي رو بکنيم، و مشکل ممنوعيت نگهداری حيوانات در ساختمانمون وجود داره، پيشنهاد جايگزيني رو ارائه کردن که دلم نيومد اينجا نگم. مطمئن هستم برای هر کسي که اولين بارشه اين تصاوير رو مي بينه، باور کردني نيست. ماجرا مربوط ميشه به مخلوقات دست بشر (Genetic Pets) !!! اين موجودات که اگر بسترش فراهم بشه شايد به زودي در بازار ببينيمشون تنها مشکلي که دارن اينه که مدت عمرشون محدود به يک و سه ساله! ظاهراً هنوز اجازه فروش اين موجودات صادر نشده و يکي دو جايي که وجود داشته اعتراضاتي انجام شده و ملت ريختن در و پنجره شکستن! مثل اينکه در حال حاضر يک عده از کارمندهاي آزمايشگاهی که اين موجودات رو ساختن، به طور آزمايشي استفاده هم مي کنند. آيا شما حاضريد يکي از اينها رو بزرگ کنيد ؟!!!

گربه

2007-01-21T16:17:00.000Z

عکس زير در فروشگاه بزرگ و مرکزي شهر تا چند لحظه مات و مبهوتم کرد. يک لحظه ياد اطلاعيه هايي افتادم که شبکه يک حدود بيست سال پيش قبل از برنامه کودک ساعت 5 بعد از ظهر پخش مي کرد و اسامي گمشده ها همراه با عکسشان را نشان مي داد. البته آنها آدم بودند و گمشده! ولي اين تصوير، گربه هست و پيدا شده! شايد ما در کشورمان، بيشتر، اطلاعيه گمشده ها را مي بينيم. البته اگر با ارزش باشند و کمتر خبري از پيدا شده ها مي شود. اما اينجا عکس، نه تنها مربوط به پيدا شده، است بلکه در معرض نمايش عموم نيز قرار گرفته است. آيا چند تا صاحب پيدا مي کند ؟!!!

من که به شخصه خيلي پايه بودم برم ادعاي مالکيت کنم. حيف که نگهداشتن حيوانات در ساختمونمون ممنوعه! با اينکه گربه زشتي بود ولي منو ياد گربه هاي شريف مي انداخت. خيلي زياد بودند و آخرهاي وقت که دانشگاه خلوت مي شد، واسه يه لقمه نون بيرون مي زدند. يکي قهوه اي و خپلش يادم بود که کمتر شبي مي شد زير پله هاي پشت مسجد، شب به خير بهش نگم! از وقتي که اينجا اومدم دقيقاً يک بار بيشتر گربه نديدم. آن هم روي يه پشت بام بود. بيچاره فکر کنم از دست سگ ها هميشه در ارتفاع زندگي مي کرد. آخه اينجا سگ زياده! تا دلت بخواد سگ هست. البته با صاحب و نه ولگرد! خودشون رو هم نبيني، اثراتشون به وفور در گوشه پياده رو ها يافت مي شود و توفيق اجباري است که جلوي پاتو نگاه کني که مبادا ... . سگ آقاي پتي بل و دينگوي لوسيمي در مهاجران، وزر استرلينگ در رامکال، پاکوتاه حنا، بارون پرين، بل سگ سباستين، ميلوی تن تن و خيلي های ديگه رو که فقط در کارتنها مي ديدم، همه رو اينجا زيارت کردم. به خصوص سگ آقاي پتی بل که فوق العاده برام جالب بود. اما گربه هاي بي صاحب شريف، جاي خودشون رو دارند.

4 امتيازی

Chips يا Potato?

2007-01-16T01:07:00.000Z

در همان روزهاي اول بود که اشتباهات ناشي از ضعف زبان انگليسي يکي پس از ديگري دامنگيرم مي شدند. يکي از مواردي که حالم بدجوري گرفته شد، به سلف دانشگاه مربوط مي شود. همان هفته اول بود که تنوع غذايي سلف نشان مي داد، Irish ها علاقه زيادی به غذاهاي آب پز دارند. به خصوص يکي از غذاهايشان که شباهت بسيار زيادی به تاس کباب يا يتيمچه خودمان دارد! براي من که خوردن غذاي بي طعم و بي نمک که از خصوصيات غذاي آب پز است، در ايران هم جذابيتي نداشت و برعکس وقتي بعد از کلاس، در اوج گرسنگي جوجه هاي بريان را در سلف مي بينم، بعضي وقتها حس تجديد نظر پيدا مي کنم! يکي از همان روزهاي اول را به خاطر مي آورم که قصد خريد سيب زميني سرخ کرده را داشتم. با گفتن Potato و اشاره دست، به متصدي گفتم که چه مي خواهم. اما از بدی شانس، درست در ظرف کناري سيب زميني های بد رنگ آب پز شده قرار داشتند که لذت نماي دل انگيز سيب زميني های طلايي و هم قد سرخ شده کناري آن را از بين مي بردند. مات و مبهوت مرغ هاي بريان بودم که ديدم بشقاب پر سيب زميني آب پز بر دستانم قرار دارد و قصد هم نداشتم با پس دادن غذا باعث بر ملا شدن اشتباهم شوم. خلاصه شکم سرکش، قرباني زبان قاصر ما شد و آن روز آغازي بر اين بود که بدانيم اينها به سيب زميني سرخ کرده، Chipsمي گويند. مثل اين فوتبال خودمان! که به آن Soccer مي گويند و واقعاً بسي مايه مزاح است که لغت فوتبال به اين زيبايي را به يک ورزش مسخره و خنده دار ديگر که تصميم دارم در آينده فيلمي از آن را خدمتتان عرضه نمايم، اطلاق مي کنند.

دوچرخه دخترانه

2007-01-10T01:34:00.000Z

قبل از سفر به ايرلند مي دانستم که بلندترين نقطه اين کشور نزديک 1100 متر ارتفاع دارد و با ورود به خاک Irish ها بايد با کوهنوردی، دماوند، سبلان و ... خداحافظي کنم. هنوز هم وقتي در Flickr تصاوير زيبای دماوند و سبلان را مي بينم، خاطرات سه سال اخير، همه زنده مي شوند و واقعاً به ارزش نعمت از کف رفته بيش از پيش پي مي برم.

ايران که بودم، وقتي دوست عزيزم رضا دوچرخه خريد بدجوري دلم هواي دوچرخه کرده بود. تصميم داشتم، اينجا که رسيدم کوهنوردي رو با دوچرخه سواری عوض کنم. نیومده از کاوه که مي پرسيدم مي گفت آره دست دو ميشه با پنجاه شصت يورو گير آورد. اين International ها که آخر ترم برمي گردن خونشون دوچرخه هاشون رو نمي تونن ببرن و مي فروشن. اينجا هم که اومدم از طرفي ديدم آب و هوا مناسب اين کاره و از طرف ديگه تاکسي و اتوبوس اصلاً نمي صرفه که سوار شی. لذا همون هفته های اول بود که افتاديم شخم زدن مغازه های دوچرخه سواری! خدمت شريفتون عرض کنم که دوچرخه هاي نو از 150 یورو شروع مي شد و مي رفت تا 1300 تا!!! اما دوچرخه بودن ها! ولي اونچه که باب ميل ما باشه حداقل 220 یورويي مي ارزيد. خب سيستم ما هم با شنيدن قيمت ها مثل اين منصور خان ( باغ مظفر ) ريست مي شد و بر مي گشتيم خونه و دوباره هفته بعد باز مي رفتيم همون مغازه ها! حالا جالب اينجا بود که دست دو هم نبود و اگه بود 150 تا! خلاصه چشم ما یک دوچرخه ای رو گرفت و قيمت که کرديم صاحب مغازه گفت: دست دومه و 225 تا ! خب گفتم: تازه اش چند؟ گفت: 350 تا ! ديگه دل رو زده بودم به دريا و هر جوري بود مي خواستم بخرمش. اما مي ارزيد. اگه نمي گفت واقعاً نمي فهميدم که دست دوم! هنوز عاج لاستيک هاش تازه بود. ديگه حسابی ما رو جو گرفته بود و بعد از اينکه يک دور هم باهاش زدم، اگه مي گفت 300 تا باز هم مي خريدمش. تو همون حرارت جو گرفتگي بودم که متوجه نشدم مغازه داره گفت که آره مال يه دختر خانمي بوده و يکي دو ماه بيشتر استفاده نکرده! خلاصه با سه ماه گارانتي و يه قفل 235 یورو خريديمش. پنجاه متر از مغازه دور نشده بوديم که وقتي چشمم افتاد به ميله زير فرمون و ديدم که صاف نيست، فهميدم که بزرگترين خريد ايرلنديم رو دخترونه گرفتم. کاوه که گير داده بود برگرديم پسش بديم. اما چشمم گرفته بود و هيچ رقمه حاضر به اين کار نبودم. خب اگه ايران بود يک لحظه سوار شدنش هم خطرناک بود. کافی بود يه آشنا مي ديد. ديگه به تمام کشور مخابره مي شد و با انگشت نشونت مي دادن. اما اينجا اينا هيچي نميگن! و يا ميگن و من نمي فهمم :) البته اين رو هم بگم که بعد از اون واقعه تو شهر که دقت مي کردم حتي يک مورد هم به چنين چيزی برخورد نکردم. اما خب تا حالا نگاه کجي هم نديدم. تو دانشکده هم از چند نفر پرسيدم، اما غير از چيني ها بقيه از قضيه میله زير فرمون اطلاعي نداشتن.. خلاصه اين درس عبرتی بود که موقع خريد هيچ وقت جو گير نشم.

البته همين وبلاگ برای آگاه شدن خلايق ايراني کفايت مي کند... :)

تنفر يا ترحم!؟

2007-01-10T01:06:00.000Z

هنوز خيلي زود است که بتوان موضع گيري و قضاوت کرد، اما آنچه که در درونم به شکل تنفر نقش بسته بود، با ديدن صحنه های پر رنگی همچون Pub ها و ... شايد تبديل به نوعی ترحم شد. با خودم مي گفتم اي خداي مهربان! چگونه مي شود که در گوشه اي ديگر از اين دنيا نامي از اسلام ديده نمي شود و چرا اين مردماني که عموماً درونشان صاف و ساده است نبايد به کامل ترين دين تو باشند. اي کاش مهر امير مومنان و فرزندانش در دل مردمان اين ديار نيز وجود داشت. افسوس!

2007-01-05T20:27:00.000Z

قبل از اينکه به ادامه ماجرا بپردازيم لازم مي دانيم که بگوييم حضور ما در مجلس فسق و فجور (; در باب اهداف بشر دوستانه، شرکت در جشن فارغ التحصيلي يکي از دوستان Irish کاوه بود که همه دوستان دانشگاهی را در يک Pub مهمان کرده بودند. به همان طريقي که ما در ايران لفظ شام يا شيريني را به کار مي بريم! ما هم از اصل يک نظر حلال است، بهره گرفتيم ! اگر چه واقف بوديم که نشستن بر سر سفره ای که در آن شراب سرو مي شود، شامل اين قانون نمي شود. مگر اينکه به قصد نهی از منکر باشد که از اين دريچه شايد بتوان وارد شد :) اما محسن جان قصه اين اهداف بشر دوستانه سر دراز دارد (;

خب سهم من و کاوه هم نفري يک ليوان نوشابه سياه بود. تازه اونم تو ليوان هاي معمولي کوچيک خودشون. منم که تشنه بودم ليوانُ برداشتم که يکي دو نفسه بالا برم که کاوه يواشکي بهم فهموند که بايد آروم آروم بخوري! تا اولاً با اينا هماهنگ بشي و ثانياً هر کي زودتر تموم کنه بايد برا خودش و بقيه هم يه سري ديگه بگيره! (فکر کنم ليواني 5 یورو بود) اونجا بود که دو رياليم تازه افتاد که بابا پس يه ليوان نمي خورن! خلاصه مجلسي که دهِ شب شروع شده بود، ساعت دوازده و نيم، يک بود که تموم مي شد، و من دو تا شاخ رو کلم بود! اگه حساب شمارش از دستم در نرفته باشه، 6 تا ليوانشو شمردم!!! يعني با اندازه گيري حجم ليوان که در آخرين عکس پست قبلي ديديد، حدود سه ليتر در کمتر از سه ساعت!!! آخه اين همه مايع کجا ميره؟! البته يکم اون طرف تر مي شد صف دستشويي رو ديد. تازه خدا هم یه چيزي مي دونسته که اين همه تو اين شهر بارون نازل مي کنه و به کمک شهرداري در تميز کردن کوچه ها و خيابوناشون مياد!

در ابتدا برايم باور نکردني بود چهره شهر و مردمي که روزها کاملاً رسمي و سنگين به نظر مي رسند، شبها به طريقي ديگر است! شبها که طبق عادت ايران معمولاً دير مي خوابم، صدای گروه های مختلف سرود که اکثراً به صورت همخوانی يا اُپرا است، از پنجره اتاقم در طبقه چهارم! به گوش مي رسد که اغلب خوانندگان آن را در محدوده ای که من زندگی مي کنم، دانشجويان UCC تشکيل مي دهند. به تدريج فهميدم که چرا در جشن معارفه دانشگاه، وقتي رئيس پليس شهر حاضر شد و پس از خوشامد گويي، تذکراتي را راجع به احتياط در رفت و آمدها در ساعات دير وقت شب مي داد، چه دليلي داشت. و آخر اينکه جالب است بدانيد عده اي از اين Irish ها عادت دارند که پس از آن شش ليوان آبجو (با الکل پنج درصد) مقداری ويسکی (با الکل حدود سي چهل درصد) هم براي حسن ختام بنوشند.

شراب مردافکن يا لبنيات پگاه؟

2007-01-02T04:13:00.000Z

وقتي خواجه حافظ شيرازي سر صحبت را با شراب تلخ مرد افکن آغاز مي کند، ما هم بنا را بر اين مي گذاريم که سرآغاز خاطرات را با شراب، آن هم دقيقاً از نوع مرد افکنش! شروع کنيم.

خوب به خاطر دارم بعد از اينکه فهميدم ديگر بايد رهسپار ايرلند شوم، تحقيقاتم را در مورد اين کشور شروع کردم و خيلي زود فهميدم که ايرلند در دنيا در دو مورد شهره عام و خاص است ! اولي اين بود که ايرلند سرسبز ترين کشور دنياست که ترجيح مي دهم در نوشته هاي بعدي در اين مورد بنويسم. اما مورد دوم اين بود که ايرلنديها (که بعد از اين آنها را با نام Irish خواهيد ديد) مردمي هستند که شراب بخش مهمي از زندگيشان را تشکيل مي دهد. تقريباً همه مردم اروپا به اين اخلاق آنها آشنايي کامل دارند و مي دانند که ايرلنديها استاد مست کردن هستند. اگر از ايرلند عازم ديگر بلاد اروپا شويد، شايد بهترين ره آورد سفري که مي توانيد همراه داشته باشيد، Baylis باشد که يکي از اين Wine هاي Creamy شکل و به رنگ عسل اين Irish هاست! حال در آنسوي ماجرا من از شراب خيلي بدم مي آمد (نه اينکه الان نمياد!). خلاصه با اين پيش فرض 19 سپتامبر 2006 عازم ايرلند و شهر کرک (Cork) شديم. حالا اينکه اين شهر کوچک چگونه جايي است بگذاريم براي دست نوشته هاي بعدي!

و اما ماجرا از اين قراره که : صبح که ميشه لنگه همون کاميون هايي که صبح ها تو ايران محصولات پگاه و ميهن که عمدتاٌ شير بود رو پخش مي کردن، تو شهر مي چرخن و براي رستوران ها و Pub ها شراب ميارن. اول باورم نمي شد. آخه مگه چقدر مصرف دارن؟!!! اما ديدم که جلوي همه رستوران ها و Pub ها بشکه هاي خالي استيل بزرگ، اونم نه يکي نه دو تا، حداقل 10 تا چيدن و آماده است براي معاوضه با پُرش!!! اينم درست مثل همون جعبه هاي شير پاکتي که صبح ها دم سوپر مارکت هاي خودمون تو ايران رو هم مي چينن!!!

اين يکي هم متعلق به سلف دانشگاهه!

اما خيلي جالب بود وقتي که براي اولين بار با اهداف بشر دوستانه يه شب همراه دوستم کاوه عازم يکي از اين Pub ها شديم. دنياي عجيبي برام باز شد. انواع مشروبات با درجات و احتمالاً طعمهای مختلف! تازه با يه دستگاه عين دستگاههاي بستني قيفي خودمون سرو مي شد. منتها با اين تفاوت که دستگاههاي بستني در کل دو تا خروجي بستني دارن که يکي سياه سفيده و اون يکي رنگي. اما اينجا حداقل ده تا لوله پهن دقيقاً مثل پمپهاي پمپ بنزين بود که رو هر کدام اسم يه نوشيدني نوشته شده بود و تازه يکم که شلوغ مي شد، مگه کفاف مي داد! اونقدر آدم دور اون پيشخوان جمع مي شد که نگو! راجع به Irish ها بايد بگم که خيلي عادت دارن که آبجو (Beer) بخورن که درجه الکلش حدود 5 درصده و از همه انواع مشروبات الکلي کمتره. البته فکراي خوب نکنين. اين به خاطر اينه که آروم آروم مست بشن و به قوله خودمون حالشو بيشتر ببرن. حالا به نظر شما يه Irish چند تا ليوان از اين مايعات زرد رنگ که از دور با شِيشه هاي پُر آزمايشگاههاي پاتوبيولوژي مو نميزنه، بايد بخوره تا از پا در بياد؟ البته براي اينکه تصورتون از ليوان رو اصلاح کنم عکس ليوان هاي تو خونمو که روز اول ديده بودم و نمي دونستم مال چيه و بعداً لنگه شو اونجا ديدم، گذاشتم تا بهتر به سوالم جواب بدين! حالا جالب اينجاست که اولش وقتي ست اين ليوان ها رو تو خونه ديده بودم کلي ذوق کرده بودم که چه ليوان هاي بزرگي دارن و اگه ما هم سر سفرمون تو مهمونيا از اينا داشتيم چه خوب ميشد و ديگه لازم نبود هي پيش مهمونا درخواست آب کني! (ادامه ماجرا در پست بعدي)

سرآغاز

2007-01-02T04:10:00.000Z

2007-01-02T02:25:00.000Z

و هر کس تقوي الهي پيشه کرده و پرهيزگار شود، خداوند راه نجاتي ( از گناهان و بلا و حوادث سخت عالم را ) براي او فراهم کرده و مي گشايد و او را از جايي که گمان نبرد، روزي مي دهد، و هرکس ( در هر امر ) بر خدا توکل ( اعتماد ) کند، خداوند او را کفايت خواهد کرد، چرا که او امرش ( بر همه عالم ) نافذ و روان است ( و فرمان خود را به انجام مي رساند )، به راستي پروردگار براي هر چيزي قدر و اندازه اي قرار داده است ( و به هيچ تدبيري سر از تقديرش نتوان پيچيد )

(سوره مبارکه طلاق آيات 2 و 3)